Osteopathie is een complementaire, holistische manuele behandelwijze. In de osteopathie wordt het lichaam gezien als één geheel. Het doel van een osteopathische behandeling is het wegnemen van de oorzaak van het probleem en niet alleen de symptomen te bestrijden.

Humane osteopathie is aan het eind van de 19e eeuw ontwikkeld door een Amerikaanse arts Dr. A.T. Still. Hij combineerde zijn medische kennis met zijn eigen nieuwe inzichten. Hij kwam tot de conclusie dat alle weefsels een zekere mate van beweeglijkheid moeten vertonen en dat de doorbloeding (aanvoer van zuurstof en voedingsstoffen en afvoer van afvalstoffen) ongehinderd plaats moet kunnen vinden om gezond te blijven. De osteopathie voor paarden is ontstaan vanuit de humane osteopathie.

De osteopathie is gebaseerd op de toegepaste kennis van anatomie, neurologie en fysiologie. Het lichaam, dat als één geheel wordt beschouwd, is opgebouwd uit verschillende systemen die elkaar kunnen beïnvloeden.

De verschillende systemen zijn:

  • Pariëtale systeem: botten, gewrichten, spieren en pezen
  • Viscerale systeem: de organen, bloedvaten, lymfevaten
  • Cranio-sacrale systeem: cranium (schedel), sacrum (heiligbeen), hersen- en ruggenmergsvliezen, hersenvocht
  • Fascia (bindweefsel)

Deze verschillende systemen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Als de beweeglijkheid in één systeem verandert, heeft dat invloed op de andere systemen: het evenwicht is verstoord. Als dit langere tijd blijft bestaan kan dit tot problemen leiden.

Als het lichaam gezond (in evenwicht) is, is het in staat adequaat te reageren op storingen en ze op te lossen. Maar soms is de verstoring dusdanig dat het lichaam niet in staat is om het zelf op te lossen, bijvoorbeeld na trauma (vallen, uitglijden, vastliggen in de box, in het halster hangen), als gevolg van ziekte of een operatie, langdurig eenzijdige belasting/overbelasting, een niet optimaal voedingspatroon.

De wervelkolom speelt een centrale rol als as van het lichaam, maar ook als huisvesting van het zenuwstelsel. Van hieruit worden alle functies in het lichaam aangestuurd. Als de beweeglijkheid tussen de wervels minder wordt, kan dat invloed hebben op de informatieoverdracht tussen het ruggenmerg en de aan te sturen structuren. Dit kan ook invloed hebben op de doorbloeding en de lymfe afvoer, maar kan ook pijn veroorzaken. Een bewegingsbeperking of blokkade tussen de wervels wordt vaak lange tijd niet opgemerkt omdat paarden in staat zijn dit gedurende lange tijd te compenseren. Paarden zullen pijn vaak niet duidelijk uiten aangezien zij prooidieren zijn. Meestal zijn in het begin slechts kleine, subtiele veranderingen in het gedrag waar te nemen.